Ourense terra meiga
27.7.10
TERMAS OUTARIZ
Ourense terra meiga
Día da Patria Galega
Iso recordoume ao recitado que fixo Teresa Devesa na festa do día 24 pola noite que se celebra todos os anos na miña parroquia, Santiago de Folgoso.
Uníndonos á homenaxe á nosa poetisa a concelleira recitou o poema da "Xustiza pola man". Se premedes no enlace ao blog antes citado podedes escoitedes unha versión moi movida deste poema de Rosalía.
Grazas Xoan, moi bo traballo!!!
15.7.10
ORGULLO@S DO GALEGO
Podería dicir aquilo de "mensaxe recibida". Non sempre falamos para as paredes. A experiencia foi positiva, os mozos/as falaron máis galego no último mes ca todo o ano.
Conclusión: esta actividade é de comezo de curso!!! Anímos a todos a achegarvos a ela.
2.6.10
UXÍO NOVONEYRA
Dende a creación literaria, ata xogos, debuxos e recitados poéticos todo serve como dinamización lingüística. Non deixedes de traballar nesta liña porque conseguimos que nenos/as totalmente desmotivados na aula normal se puxeran a recitar e ler poesía, por exemplo.
Grazas a todo o alumnado por participar e a todos/as compañeiros e compañeiras por axudar coa montaxe das actividades. Moi bo equipo de traballo. Magoa que o curso remate.
AS GRAVACIÓNS
OS DEBUXOS.
OS XOGOS
7.5.10
CONVERSAS CO VENTO
Espero que che guste.
|
As funcións da oración
22.4.10
SALITRE
Despois de ler o libro algunha alumnas atrevéronse a editar un cómic e estes foron os resultados. Noraboa a todas.
13.4.10
LINGUA DE AMOR
9.4.10
24.3.10
Ser lingua non é fácil
Agora estou moi feliz porque hai moito amor no mundo.
Ola, o meu nome é lingua 1000, pois nacín hai mil anos nun país onde me tiñan de boca en boca, polo ben que caín e estas xentes que me adoptaron nun recuncho do mundo tal como son: desperta, intelixente, agarimosa, educada ou maleducada dependendo do día e o momento. A verdade é que todos me trataron moi ben e aprendín moito deles.
Recordo cando os mestres: Rosalía, Castelao, Pondal, Curros Enríquez e tantos outros me ensinaron a bailar e a ver a miña terra dun xeito máis emocionante. Cando me facían dar pasos tan ben axeitados, que os airiños, as fontes e carreiros que tomaba como acompañantes me levaban sen un traspé, foi moi difícil non namorarme deles.
Co paso do tempo o meu xefe Maccerebro, decidiu poñerme dúas escoltas de por vida: a Tracocastellano e a Tracoinglés dous mozos altos, fortes, ben parecidos e que non me deixan nin a sol nin a sombra. Cando me encontro con vellas amigas e nos poñemos a falar, estes dous expertos en artes marciais deféndenme con "esta boquita es mía"
Juan Bouzas - ESA - IES David Buján