O DRAGÓN NAS PORTADAS

Dende o IES David Bujan de Cambre os xornais no paran de recoller novas do noso gragón. Disque a xente comezou a velo pola contorna da igrexa de Santa María. E será certo!!!! 

Grazas Mar, polo traballo incansable cos teus pequechos!!

DRAGAXORNAIS

Publish at Calameo or read more publications.

DRAGAXORNAIS

Publish at Calameo or read more publications.

Palabras adozas con cariño

Quería publicar hoxe as palabras de agarimo que me alegraron o primeiro día de traballo despois duns días de descanso, xa que é un pracer poder ler uns versos cando son froito dun sentimento fondo e auténtico de amizade que parece alimentar da distancia.

Hoxe xoguei coa túa alma, fun cruzar o mar,
fun voar pola ruta que me trazou o teu recordo.
Camiño polo sendeiro do destino e refúxiome
naquela mirada que unha vez me regalaches.

O regalo da motivación e recoñecemento do positivo! Merece a pena ser profe, ou non?

A AMIZADE

Esta fermosa historia que transcribo é un agasallo dun amigo da Coruña que quero compartir con todos vós porque de certo que, igual ca min, todos tedes moitos amigos que non vedes e  cos que compartides moitas cousas fermosas aínda que fiquen físicamente moi lonxe. 

Estou de acordo cunha cousa que dis Xoán, os amigos son o tesouro máis grande que posuímos, polo menos eu síntome afortunada de ter os amigos que teño. Mil grazas pola historia. Non deixes de escribir.

 Dous homes, ambos os dous moi enfermos, ocupaban o mesmo cuarto dun hospital. A un permitíaselle sentarse na súa cama cada tarde, durante unha hora para axudarlle a drenar o líquido dos seus pulmóns. A súa cama daba á única ventá do cuarto.

O outro home tiña que estar todo o tempo boca arriba. Os dous charlaban durante horas. Falaban das súas mulleres e as súas familias, os seus fogares, os seus traballos, a súa estanza no servizo militar, onde estiveran de vacacións... E cada tarde, cando o home da cama xunto á ventá podía sentarse, pasaba o tempo describindo ao seu veciño todas as cousas que podía ver dende a ventá.

O home da outra cama empezou a desexar que chegasen esas horas, en que o seu mundo se ensanchaba e cobraba vida con todas as actividades e cores do mundo exterior. A ventá daba a un parque cun precioso lago. Parrulos e cisnes xogaban na auga, mentres os nenos o facían coas súas cometas. Os mozos namorados paseaban da man entre flores de todas as cores do arco da vella. Grandes árbores adornaban a paisaxe, e podíase ver na distancia unha bela vista da liña da cidade.

O home da ventá describía todo isto cun detalle exquisito, o do outro lado do cuarto pechaba os ollos e imaxinaba a idílica escena. Unha tarde calorosa, o home da ventá describiu un desfile que estaba a pasar. Aínda que o outro home non podía oír a banda, podía velo cos ollos da súa mente, exactamente como o describía o home da ventá coas súas máxicas palabras.

Pasaron días e semanas. Unha mañá, a enfermeira de día entrou coa auga para bañalos pero encontrou o corpo sen vida do home da ventá, que morrera pracidamente mentres durmía. Encheuse de pesar e chamou os axudantes do hospital, para que levarsen o corpo. 

Tan pronto como o considerou apropiado, o outro home pediu ser trasladado á cama ao lado da ventá. A enfermeira cambiouno encantada e, tras asegurarse de que estaba cómodo, saíu do cuarto. Lentamente e con dificultade, o home ergueuse sobre o cóbado, para lanzar a súa primeira mirada ao mundo exterior; por fin tería a alegría de velo por si mesmo. Esforzouse para xirarse devagar e mirar pola ventá ao lado da cama e... nada máis que puido ollar unha inmensa parede branca.

O home preguntou a enfermeira que podería ter motivado ao seu compañeiro morto para describir cousas tan marabillosas a través da ventá. A enfermeira díxolle que o home era cego e que non podía ver tan sequera aquela parede, e díxolle: "Quizais só quería animalo"

É unha tremenda felicidade facer feliz aos demais, sexa cal sexa a propia situación. A dor compartida é a metade de pena, pero a felicidade, cando se comparte, é dobre.

Por Juan Bouzas, Ies David Buján.

Lois Pereiro no David Buján

Grazas Xoán (IES David Buján) por regalarnos e sorpréndenos con actividades innovadoras e atractivas que van chamar a atención e espertar a curiosidade do alumnado. Ben , tamén do profesorado.
Na fotomontaxe podedes acceder a unha serie de audio-puzzles elaborados con recitados dalgún poema do poeta monfortino.
Abride cada unha das xanelas desta imaxe para acceder ao interior do "mundo Lois" e coñecer un pouco máis esa poesía doente e paixonal que saiu da man dun poeta que tentou amoldarse á vida que lle tocou en "sorte" vivir.

Fotografía: Manuel Vilariño... e o paso do tempo

ACTIVIDADES CURSO 2009-2010

Sei que vai con demora, Mar, e tanta!!!! Pero no verán xa sabes que andei de acó para aló coma unha bolboreta, pero sen asentar para facer nada con xeito.

Esta fin de semana rebulín entre os arquivos e a morea de carpetas que hai con fotos no ordenador e atopei onde tiña as do Instituto, menos mal!!! Foi moi emotivo velas todas de novo, sobre todo porque nunha presada delas aparece Andrea, sempre sorrindo, por certo!!!

Sei que faltan actividades: teatro a Ferrol ou ao Rosalía, roteiro da Praia dos afogados, as rutas de sendeirismo, e un milleiro máis de actividades que fomos facendo ao longo dun curso tan produtivo a nivel laboral e persoal. Daquela cando vexas o video, ademais de atopar os erros que xa vin por aí, decataraste de que si foi moito o traballo e moi bo. Po iso espero que estas imaxes sirvan de alento para seguirdes coa mesma liña de traballo. Non dubides un intre de que estivo xenial o que se fixo, e iso que non tiñamos tempo, senón aínda se farían máis cousas que sabemos que quedaron pendentes. Por exemplo, o do teatro na rede: animádevos este curso co Achado do castro, vale.

Bicos á todos máis que grandes.

Andrea de la Fuente

Arriba ao lado de Nereida e detrás de Celia.

Abaixo entre Diego e Loli.

Hoxe foi un día longo e triste para o IES David Buján, cando menos foino para aqueles que tivemos a oportunidade de compartir o curso 2009-2010 con Andrea.

Xa sei que moitos estaredes pensando que por que pasan estas cousas e por que lles pasan á xente que nós queremos. Non hai un razoamento lóxico, as cousas pasan sen máis porque están de ser e non gañamos nada intentando entendelas. A única forma de superar feitos coma estes é aceptar o que ocorreu canto antes e loitar, cada vez máis, polas persoas que queremos e por ser felices con cada pequeno detalle.

Quería despedirme de Andrea con estas dúas fotos nas cal loce cun sorriso enorme, que delata a enerxía coa que estaba sempre bulindo de acó para aló, e acompañada de todos os compañeiros e copañeiras do curso pasado. Sei que tiña moi mal xenio, como dicía algún compañeiro, pero co decorrer dos días soubo canalizar esa enerxía para sacar adiante un moi bo traballo.

Un bico moi grande.

Sorriso de Lúa

Grazas a Mar por animar a este grupo de rapazas de 1º da ESO, Sara, Lucía, Helena, Ainhoa e Lucía, para que nos puxesen os pelos coma os do ouizo cacho cada vez que viñan a ensaiar ao departamento.

Cos temas que tedes no reprodutor, Sorriso de Lúa participou nun certame musical o día 15 de abril de 2010 e conseguiron un merecidísimo 4º posto. Rapazas estivo xenial, cando naza a miña sobriña poreille o voso arrolo para que o escoite.

Deixo o enlace á revista do centro no cal se recolle a noticia.

Get this widget Track details eSnips Social DNA

ORGULLO@S DO GALEGO

Despois de estar unha semana traballando con Linguas cruzadas e montarmos unha exposición no corredor do centro coas frases "celebres" deste documental sobre a situación actual do galego, un grupo de alumnos e alumnas de 2º ESO B do David Buján fixeron o seguinte video.

Podería dicir aquilo de "mensaxe recibida". Non sempre falamos para as paredes. A experiencia foi positiva, os mozos/as falaron máis galego no último mes ca todo o ano.

Conclusión: esta actividade é de comezo de curso!!! Anímos a todos a achegarvos a ela.

SALITRE

O venres 16 de abril estivo no centro Jaureguizar para falar un anaquiño da súa obra cos nenos de 2º da ESO. Foi moi ameno e interesante, o alumnado quedou encantado e de seguro esperando a que outro autor os visite.

Penso que esta é unha maneira de motivalos á que lean. Temos que agradecerlle a Jaureguizar a súa disponibilidade e desculparme por non poder compartir ese momento que estivo no centro, por mor, como el dixo, de estar sufrindo en Tenerife.

Alégrome que lle gustara tamén esta pequena presentación que preparamos para anunciar a súa visita. Faise o que se pode.

Salitre

Publish at Calaméo or browse others.

Despois de ler o libro algunha alumnas atrevéronse a editar un cómic e estes foron os resultados. Noraboa a todas.